بررسي امكان ساخت نسل جديد عضلات مصنوعي

« محققان دانشگاه نوادا اعلام كرده‌اند كه مطالعه اخير آنها مي‌تواند منجر به ساخت موادي شود كه شبيه بافت هاي زنده و عضلات مصنوعي عمل مي‌كنند.

اين افراد بر روي توانايي نانولوله‌هاي كربني در تحمل نيروي تكرارشونده و حفظ ساختار و خواص مكانيكي خود، شبيه آنچه كه در بافتهاي نرم وجود دارد، كار كرده‌اند.

اگر چه طي دهه گذشته تحقيقات گسترده‌اي در زمينه خواص مكانيكي نانولوله‌هاي كربني صورت گرفته‌است، ولي اين مطالعه براي اولين بار رفتار خستگي آنها را مورد بررسي قرار داده‌است.

يكي از محققان اين طرح مي‌گويد: « اگر ما بتوانيم هوشمندانه مواد و خواص آنها را كنترل نماييم، به‌طور مؤثري خواهيم توانست كل ساختار را كنترل نماييم. همچنين اگر نانولوله‌ها قادر به تقليد از رفتار عضلات مصنوعي را هستند، پس روزي از آنها مي‌توان به‌عنوان بافت نرم ديواره معده و يا حتي تاندون، در بدن استفاده كرد.»

بسياري از محققان معتقدند كه نانولوله‌هاي كربني آينده مدارهاي الكترونيكي و جايگزين سيليكون ـ كه به نظر دانشمندان به انتهاي كاربردهاي آن رسيده‌ايم ـ هستند.

اين محققان براي بررسي مقاومت نانولوله‌ها در برابر خستگي، از يك صفحه دو ميلي‌متر مربعي از ميليون‌ها نانولوله‌ كربني استفاده كردند كه به‌صورت موازي و عمودي قرار گرفته بودند. آنها اين صفحه را بين دو صفحه فلزي قرار داده و دائماً هر 75/0 ثانيه يك بار و به مدت صد ساعت تحت فشار قرار دادند. بعد از 500 هزار بار فشار كه در آن نانولوله‌ها به‌طور مداوم به اندازة 75 درصد طول اوليه خود فشرده مي‌شدند، مجدداً با خاصيت ارتجاعي خود به طول اوليه برمي‌گشتند.

اين خاصيت ارتجاعي خيلي شبيه رفتار عضلات است كه بعد از انقباض و شل ‌شدن مداوم در طول زندگي دوباره به شكل اوليه خود بازمي‌گردند. اين محققان درصدد تلفيق نانولوله‌ها با انواع پليمرهايي هستند كه در كنترل انقباض عضلات مصنوعي نقش دارند، تا بتوانند از اين طريق مقاومت آنها را در برابر خستگي افزايش دهند.

منابع:

http://www.unr.edu/nevadanews/detail.aspx?id=2367